Edwin (The Wanderer)

Gepubliceerd op 14 augustus 2020 om 18:27

Goedendag,

 

Ja, daar zit je dan op de laptop een stukje te schrijven omdat Jelita heeft gevraagd een gastblog te schrijven voor haar „Jelli on the road” website.

Het is geen echt „motorweer” vandaag (niet dat ik me daar ooit door laat tegenhouden te gaan rijden), dus het is een goede dag om eindelijk in de pen te klimmen.

Even voorstellen is wel zo netjes: Ik ben Edwin Harpe, aka The Wanderer, woon in het mooie Kortgene (halverwege Goes-Zierikzee aan het Veerse Meer), werk als planner 40 uur in de week en ben de overige tijd vaak met de motor onderweg.

Ik was 18 jaar toen ik mijn motorrijbewijs haalde en binnen 2 jaar (en 2 motoren verder) kocht ik mijn eerste Goldwing. Een zwarte K3, met Vetter kuip en Krauser koffers. En nu vele, vele jaren later en ook vele motoren later rijd ik nog steeds Goldwing. Ik heb wel uitstapjes gemaakt naar andere merken (BMW, Yamaha en Suzuki) maar toch weer naar de Honda Goldwing teruggekeerd.

Omdat het de beste motor is? Dat hoor je mij niet zeggen, want zet Valentino Rossi op een Goldwing, en hij zal geen grand prix meer winnen. Voor mijn doel is het de beste motor... kilometers vreten.

Jelita heb ik leren kennen via de familie die Goldwingclub Holland heet. Je had het al gelezen, ik rijd dus een Goldwing, en wel een 1500/6 uit 1989 “Mijn meissie” of soms “Mijn oude Dame” genoemd.

Een jaar of 8 geleden werd ik lid van de Goldwingclub en ging naar clubmiddagen en (inter)nationale treffens. Het was op een van die dagen dat ik Jelita en de familie van haar leerde kennen. En ze bleken ook uit Zeeland te komen, en nog dichtbij te wonen ook. Het is een familie waar het leven draait om motoren en de motorvrienden. Hierover heeft Jelita zelf al het een en ander geschreven.

 

Ik zat in Hongarije, op weg naar Kroatië in juni dit jaar (2020) toen ik een berichtje kreeg van Jelita of ik een gastblog voor haar wilde gaan schrijven. Ik??? Vanwaar de eer dat ik wat mag schrijven?

Jelita gaf aan dat ik voor velen een grote inspiratie zou zijn. Dat waarschijnlijk omdat ik de laatste jaren vele reizen alleen onderneem. En daar zal ik dan het een en ander over schrijven.

Nadat ik zo'n 7 jaar met mijn zoon achterop en aanhanger achter de motor door Europa heb gereisd, was mijn zoon oud genoeg om eens samen met zijn maten of vriendin er op uit te trekken. In 2017 zijn we nog samen 10 dagen in Luxemburg geweest en heb ik hem verteld dat het tijd werd dat hij eens met vrienden of vriendin op vakantie zou gaan en niet meer bij “die ouwe” achterop.

 

En zo kon ik in 2018 alleen op pad. Geen rekening meer te houden met schoolvakanties, dus eind mei de motor gepakt, zonder aanhanger nu, en vertrokken richting het treffen van de Goldwing federation Deutschland (GWFD). Niet via de snelweg zo snel mogelijk naar Altdorf (nabij Landshut) in Beieren racen. Nee, binnendoor en via een omweg, want ik wilde de Duitse Alpenstrasse rijden.

En zo is het solo rijden geboren. Ultieme vrijheid. Waar ik in 2018 nog het plan had om treffens te gaan bezoeken, heb ik dat in 2019 ook losgelaten.

Ik wil namelijk alle uithoeken van Europa hebben aangedaan waar je naartoe kunt rijden. En ja, dan kom je al gauw op de noordkaap, de meest noord-oostelijke punt van Europa, in het hoge noorden van het schitterende Noorwegen. In 2018 begonnen met inlezen (net terug van vakantie en de volgende weer voorbereiden), een route uitstippelen (zoveel mogelijk rijden, zo min mogelijk boot) en informatie vergaren. Welke route ga ik rijden? En hoe zit het met campings onderweg (ik ben gek van kamperen, ik zeg ook vaak dat ik wel in een tent zou kunnen wonen, heerlijk vind ik het)? En het wildkamperen? Hoe zit dat nou? Want in heel Scandinavië mag je wildkamperen. En dan wilde ik nog een keer een Iron Butt Challenge rijden. Dat is 1000 mijl in 24 uur of 1500 mijl in 36 uur rijden. Dus ook daar moest ik me over inlezen. En een keuze maken welke ik ging rijden.

Uiteindelijk heb ik ze beide in 1 keer gereden en alleen de 1500 mijl (2500 KM) laten certificeren. Om deze afstand te halen moest ik wel een omweg maken, want de route van Kortgene naar Tallinn in Estland is maar 2300 kilometer. Dus een hele omweg in Duitsland en Polen gemaakt om aan de 2500 kilometer te komen. En 32 uur later kwam ik aan in Tallinn en had de IBA Bun Burner challenge voltooid. Ik had gekozen om in Tallinn de boot te pakken naar Helsinki (ja toch een boot, want 2 uur varen of ongeveer 1000 km door Rusland rijden, voor mij was de keuze niet moeilijk).

In Turku een vriendin van de Finse club bezocht (als je dan toch in de buurt bent he!) en daarna de reis richting noordkaap voortgezet. Onderweg in Rovaniemi nog mijn wensenlijstje bij de Kerstman afgegeven (die woont daar best leuk met zijn Elfen en rendieren) en de poolcirkel binnen gereden. Nu was ik in Fins

Lapland en wat heb ik daar genoten van de prachtige ruige natuur en eindeloze, goede wegen (met bijna geen andere weggebruikers).

Om een heel lang reisverhaal kort te maken, ik heb een fantastische reis naar de noordkaap gemaakt en op de terugreis ben ik langs de oostkust van Noorwegen afgedaald. Onderweg de Trollstigenpas gereden, Geiranger gezien, over de Atlantic Road gereden (een paar dagen na de opnames van de laatste James Bond film. De sporen waren nog duidelijk op de weg te zien), en onderweg nog heel veel moois gezien.

Uiteindelijk wel wat eerder dan “gepland” naar Zweden gereden en via Denemarken en Duitsland naar huis. Maar toen had ik nog een week vakantie over... wat nu?

Ach, dan rijd je gewoon nog even naar Parijs. Want ja, die foto van mijn meissie bij de Eiffeltoren moest er ook nog een keer komen. Dus op naar de stad van de liefde en mijn liefste stad. Ook weer binnendoor natuurlijk, want er is niets saaier dan de franse tolweg. Ook in Parijs heb ik enorm genoten van de stad die mij zo lief is.

En zo zat naar 4 weken de vakantie erop en had mijn meissie zich 10.000 kilometer weer kranig gehouden. Een kanjer is ze!

Later dat jaar nog naar het treffen in Luxemburg geweest en het daar ontzettend gezellig gehad met vrienden en bekenden van de Goldwing familie.

 

En ondertussen bruiste mijn hoofd alweer van de komende reis. Juni 2020 naar Istanbul. Via Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenië, Moldavie, Bulgarije naar Turkije en via Griekenland, Albanie, Macedonie, Montenegro, Servië, Bosnië Herzegovina, Kroatië, Slovenië, Italië, Liechtenstein en Duitsland terug naar Nederland.

Maar toen kwam in maart 2020 een ongenode gast Covid-19 genaamd, a.k.a. Corona virus.

Hoop en twijfel over de reis wisselden elkaar af. Een luxe probleem, ik weet het. Want vele mensen zijn direct of indirect getroffen door dit virus.

Maar in mei werd het wel duidelijk dat ik deze reis niet zou kunnen maken, maar mocht ik mijn 4 weken vakantie ook niet meer intrekken. Dus wat nu? Het sanitair op de campings in Nederland mocht pas 1 juli weer open en kamperen kon dus alleen als je zelf sanitair had. Nou kan je veel meenemen met een Goldwing en eventueel aanhanger, maar ik raakte juist gewend aan minder dus eigen sanitair meenemen... no way. In sommige delen van Duitsland waren campings al open inclusief het sanitair, dus dan daar maar naartoe. En doorgereden naar Hongarije. Daar een weekje bij Nederlanders op de camping gestaan om vervolgens door te rijden naar Kroatië. Daar de kustroute gereden en man, wat is het daar mooi. Het binnenland is prachtig net als de Adriatische kust. Hier kom ik dus zeker nog eens terug! Maar nu eerst verder op weg naar huis.

Via Slovenië, Oostenrijk en Duitsland naar huis gereden en een weer heerlijke motorvakantie liep ten einde.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

william van Amstel
een jaar geleden

Mooi verhaal Edwin, ik wens je heel veel jaren van motorplezier en ontdek maar alle uithoeken van Europa. Ik zal je nog wel eens een keer voorbij zien komen in het zuiden van Europa. Geniet van je leven en je motor. Groetjes van William

Harpie
een jaar geleden

Op naar het volgende avontuur
Meer kilometers en herinneringen