RIP Brutus

Tja, eigenlijk is dit verhaal een dikke deuk in mijn ego. En waarom? Ja daar heb ik niet echt een antwoord op. Mij werd altijd verteld dat je pas een "echte" motorrijder bent als je een keer bent gevallen. Want we zijn kwetsbaar en de kleinste "foutjes" zijn meestal het pijnlijkst.

 

Het was in het weekend van eind september 2019 toen we met de motorclub de laatste toertocht van het jaar gingen rijden in Zeeland.  We stonden op de camping in Wolphaartsdijk.

We zouden op de zaterdag met zijn alle rijden. Helaas was het weer niet super lekker. Het waaide behoorlijk door, regende zo af en toe en het was best fris. Mijn moeder had net een nieuwe motor en had veel zin om er mee op pad te gaan. Ik en mijn zus hadden belooft met haar mee te gaan. Natuurlijk kwamen we die belofte na. We zouden met onze vriendengroep een klein tourtje rijden. 

Mijn moeder en ik waren op weg naar Goes om de motors op te halen uit de garage. En wat een geluk want de zon begon te schijnen. We trokken onze motorpakken aan en vertrokken terug richting de camping waar we zouden starten met de rit. Onderweg begon het ineens flink door te regenen. Huh?! Waar was die zon nou ineens? 

Op de camping aan klaarde het weer een beetje op en gingen we toch met zijn alle rijden. Ik zal er even bij vertellen dat ik ondertussen best chagrijnig was geworden omdat ik in 2 minuten zeik en zeik nat was. Maar goed we gingen toch. 

 

Het was opzich een prima ritje. We begonnen in Wolphaartsdijk langs het Veerse meer, door Vrouwenpolder richting Kortgene en dan terug naar Wolphaartsdijk. Deze dag was niet echt mijn dag. Ik had veel last van de harde wind waardoor ik niet heel prettig reed.  Dat kennen jullie toch wel, dat je dan opstapt en je gewoon niet lekker rijd? Maar goed,bijna de hele tourrit ging goed. Mooie weggetjes gereden. Onderweg waren we een andere motorrijder van de club tegen gekomen en die was omgevallen. Hij was gelukkig ongedeerd en had geen schade. 

We moesten nog ongeveer 10 kilometer rijden toen het mis ging. De route was over allemaal polder weggetjes. Op dat moment reden we op een klein polderweggetje waar we een bocht naar links moesten maken een soort dijkje op. Ik zag dat er grind in de bocht lag waardoor ik mijn gas al wat losser liet. Ik kwam prima door de bocht helaas ging het boven aan mis.

Het ging als een flits voorbij. Boven aan het dijkje werd ik weg geblazen door een harde windvlaag. Mijn motor ging naar rechts terwijl ik probeerde op de weg te blijven. Tevergeefs, ik kwam met mijn motor naast het asfalt in een grind laag. Ik raakte de controle kwijt en met de volgende windvlaag was het gedaan. Daar ging ik met motor en al. Ik probeerde mijzelf op te vangen met mijn handen maar klapte met m'n hoofd op het asfalt. Mijn motor viel op mijn linker been en schoof verder de dijk af. Ik zeg het niet graag maar ik had nog "geluk" ik viel precies tussen twee dikke bomen in. 

"Ik moet opstaan, ik moet opstaan" ging ongeveer 10 keer door mijn hoofd. Maar het lukte niet, ik kon niet afzetten en mijn been wilde niet. In schok wilde ik naar mijn motor grijpen maar de andere waren me voor. "Mijn motor, mijn motor" riep ik in paniek. Mijn moeder pakte me al snel vast om me te kalmeren en te kijken of ik wel oké was. De andere vrienden haalde mijn motor weg.  Pijnlijk genoeg dat het al was waaide mijn motor op de dijk nog een keer om.

De andere kant was nu ook kapot. Toen ik weer gekalmeerd was had ik onwijs veel pijn aan mijn handen en been. Mijn zus was het ziekenhuis aan het bellen terwijl mijn vader onderweg naar ons was met de auto. 

Toen mijn vader er met de auto was ben ik samen met mijn zus naar het ziekenhuis gereden. Volledig in motorpak kwamen we aan bij de HAP. Gelukkig konden we bijna gelijk door. Door de dokter werd ik gecontroleerd. Mijn handen waren waarschijnlijk gebroken. We lieten er foto's van maken. Mijn linker kuit was zwaar gekneusd maar niet gebroken. Mijn vriend kwam vanuit zijn werk naar de HAP om me even vast te houden. Wat fijn was dat! Na de uitslag en 5 verschillende dokters bleek dat alleen mijn linker hand gebroken was en mijn

rechterhand zwaar gekneusd. In het gips konden we eindelijk naar huis. We zouden eerst even langs het huis van mijn ouders rijden om even een trui te halen. Terug op de camping kwam iedereen me knuffelen en vragen hoe het ging. Ik was kapot, hoofdpijn en moe. Ik verzamelde de moed om met mijn moeder te kijken naar Brutus. Ik was er kapot van. Overal zaten krassen, deuken of waren dingen afgebroken. Dit moest ik even laten bezinken.

Na het weekend nam ik contact op met de verzekering en Motorport die mijn motor zouden maken. De schade was €3.500. De gehele buitenkant van Brutus is vervangen. 

Na twee weken werd ik thuis niet goed, ik had het gevoel dat ik elk moment kon omvallen. Ik belde de huisarts en kon meteen komen. Na een controle bleek dat ik een zware hersenschudding had. Ze vroeg of de dokters in het ziekenhuis er naar gekeken hadden. Nee totaal niet. Ze was erg verbaasd dat ze dat niet gedaan hadden, vooral omdat ik met mijn hoofd op de weg ben gevallen. Ik heb ongeveer een maand thuis gezeten omdat mijn hoofd niet goed wilde werken. Eind oktober mocht ik gelukkig uit het gips en was mijn hand goed genezen. 

Gelukkig ben ik nu weer helemaal in orde en is Brutus weer heel. Ik had totaal geen angst om terug op te stappen waar ik ontzettend blij mee ben. Wind is nog steeds mijn grote vijand maar kan weer volop genieten van het motor rijden!


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Ferry
2 jaar geleden

Beterschap en zien je wel weer gassen op de motor